Niet alles blijft. Niet alles verdwijnt. Wat wordt doorgegeven, leeft verder.
De Verplaatste Tijd – Leven in Overdracht is een ruimtelijke installatie over wat mensen ontvangen, achterlaten, verliezen, bewaren en doorgeven.
Je beweegt door een landschap van beeldvormen, objecten, sporen, licht, geluid en stilte. Van geboorte naar herinnering, van aanwezigheid naar verdwijnen, van wat ons werd gegeven naar wat wij zelf ooit zullen achterlaten.
Je maakt direct contact met de installatie door over deze mat te lopen.
De mat markeert de overgang van buiten naar binnen, tussen vóór en ná. Het vóór gaat over onze oorsprong.
Overdracht begint immers voordat iemand zelf kan kiezen. Hier liggen ontstaan en verdwijnen dicht bij elkaar. Je ziet nu twee werken.
De foetus verbeeldt het begin van een leven. De aarde verwijst zowel naar oorsprong als naar terugkeer. De schop kan graven, blootleggen, planten of begraven. Er wordt geen eenduidige betekenis opgelegd.
Na het openen van de deur naar de hal vind je een vloerkleed met een foto van het plein met kerk (museum) vol met plassen. Het plein en het museum verschijnen in weerspiegeling: een bestaande plek wordt door water een andere werkelijkheid.
Je loopt door naar de hal. Hier wordt de relatie tussen werkelijkheid, mens en kunstmatige intelligentie zichtbaar. Drie foto’s uit het leven van Nico Ruijter worden door BUNK Brouwer samengebracht tot een nieuwe beeldvorm. Wat werkelijk gebeurde, is hierbij opnieuw geordend. De menselijke ervaring blijft de oorsprong; AI verplaatst haar naar een nieuwe vorm.
De ziel ligt niet in de machine. Zij ontstaat in wat wordt doorgegeven.
Op de grond liggen in het museum, verspreid langs de looproute, op zeven doorzichtige bronzenperspex platen gelijmde, achtergelaten sporen.
De zeven transparante platen dragen resten van menselijke levens: voorwerpen die ooit betekenis hadden, werden meegenomen, bewaard, verloren of achtergelaten. Geen mens is aanwezig. Zijn sporen wel.
